Lichter leven

living a lightstyle


Een reactie plaatsen

Lichtjes #4: Vogels huilen niet

Vogelklas Karel Schot, Bosuil, Bosuiltje, © Anjes Gesink

Tijdens de KunstRAI in Amsterdam hebben we haar gespot. Of liever gezegd; de postcard van ‘haar’ bosuiltje, vloog regelrecht in ons hart. Deze foto is afkomstig uit het boek Vogels huilen niet van Anjès Gesink. Van vrijwillige ‘voedermoeder’ bij Vogelklas Karel Schot in Rotterdam besloot ze na verloop van tijd de vogels te portretteren. Hoe mooi. Eerst iets bijdragen aan de wereld gewoon omdat je het leuk vindt, dan een snufje van je eigen talent eraan toevoegen om zo vervolgens een project te realiseren dat weer een geheel nieuwe groep op de hoogte stelt! Pay it forward noemen ze dit principe. Ja wij zijn ervan overtuigd, Anjès Gesink is een Lichtje van de maand. Lees onderstaand het interview met haar!

Waarom ben je vrijwilliger geworden bij Vogelklas Karel Schot
“Het leek me gewoon leuk. Ik ben begonnen als ‘voedermoeder’ en mocht dan de jonge vogels voeren, wie wil dat nu niet! Vroeger was ik al wel een groot dierenvriend, verzamelde van alles en nog wat over dieren, maar ik had eigenlijk meer iets met zoogdieren.”

Had je als fotograaf of als mens al een ‘speciale’ band met vogels?
“Pas toen ik bij Vogelklas Karel Schot terecht kwam ben ik pas echt goed naar vogels gaan kijken en nu ben ik helemaal om! Ik kijk en luister nu overal om me heen naar de vogels. Maar ik noem me zelf ook wel eens een luie vogelaar, ik hoef eigenlijk niet zelf naar ze op zoek, ze komen vanzelf wel naar de opvang.”

Wat inspireerde je zo op deze plek dat je besloot de vogels te portretteren?
“Ten eerste natuurlijk omdat de vogels zo mooi zijn en er zo’n grote variatie aan soorten binnenkomt. Je kunt bij de opvang goed zien welke vogels er in en rondom Rotterdam leven. En ten tweede omdat ik met deze foto’s ook kan laten zien waar de vogels in de stad mee kampen; tegen een raam gevlogen, gepakt door de kat, aangereden door een auto, verzwakt. Veel leed wordt veroorzaakt door ons menselijk handelen maar het zijn dus ook deze mensenhanden die de vogels weer verzorgen. Vandaar ook de blauwe handschoen, die de menselijke verzorging laat zien maar hij staat tegelijkertijd ook symbool voor de menselijke interventie die van grote invloed is op het leven van de vogels in de stad. In het boek en de expositie zijn de vogels gecategoriseerd op aandoening. Bij elke foto staat een stukje tekst, geschreven door André de Baerdemaeker. Deze tekstjes vertellen de reden van binnenkomst en hoe het ze vergaan is. Ze vormen een waardevolle toevoeging aan de foto’s.”

Hoe wordt er op je project gereageerd?
“Ik krijg veel mooie reacties op de foto’s. Mensen geven aan dat ze er door geëmotioneerd raken en dat is natuurlijk een groot compliment. Ik heb dat natuurlijk zelf ook wel bij de foto’s maar dat komt ook omdat ik de vogels zelf verzorgd heb. Het is dan ook extra mooi dat de foto’s deze emotie dus ook bij andere mensen oproept.”

Alle beelden zijn afkomstig uit het boek: Vogels huilen niet
Fotografie: Anjès Gesink
Tekst: André de Baerdemaeker

7746-Anjes_Gesink-kl